Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Dębicy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2025 r.

Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Wilk - Król

Protokolant: starszy sekretarz Ewa Suchocka

po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. w Dębicy

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w D.

przeciwko pozwanemu K. J.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) z siedzibą w D. na rzecz pozwanego K. J. kwotę 1817,00 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

Sygn. akt I C 236/24 upr.

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 25 lutego 2025r.

W pozwie o wniesionym do tutejszego Sądu powód (...) w D. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o zasądzenie od pozwanego K. J. kwoty 8 490,96 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 23 czerwca 2021r. do dnia 7 kwietnia 2022r. oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 kwietnia 2022r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że dochodzone roszczenie stanowi równowartość niezwróconej przez pozwanego refundacji przyznanej mu w ramach realizacji instrumentów rynku pracy wspierających bezrobotnych, a polegających na zatrudnianiu osób bezrobotnych w ramach prac interwencyjnych. Powód wskazał, że jako powiatowy urząd pracy realizuje m.in. program wspierający bezrobotnych, a polegający na zatrudnieniu bezrobotnego przez pracodawcę w ramach prac interwencyjnych w wyniku umowy o organizowanie prac interwencyjnych zawartej przez pracodawcę ze starostą. W ramach takiego programu pozwany prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) złożył w (...) w D. wniosek o organizowanie prac interwencyjnych zgłaszając zapotrzebowanie na zatrudnienie jednej osoby bezrobotnej w ramach prac interwencyjnych na stanowisku specjalista ds. celnych. Po pozytywnym rozpatrzeniu jego wniosku i wskazaniu przez powoda osoby bezrobotnej do zatrudnienia, pozwany otrzymał refundację jej zatrudnienia. Po rozwiązaniu umowy o pracę przez tę osobę, pozwany odmówił zatrudnienia kolejno wskazanych mu przez urząd osób bezrobotnych, wskazując na brak wymaganych kwalifikacji tych osób. W konsekwencji nie spełnienia postanowień zawartej pomiędzy powodem a pozwanym umowy o organizowanie prac interwencyjnych i zatrudnieniu osób bezrobotnych, powód domagał się od pozwanego zwrotu refundacji wypłaconej pozwanemu w okresie zatrudnienia osoby bezrobotnej. Refundacja ta została wypłacona w wysokości dochodzonej pozwem tj. kwoty 8.490,96 zł.

Pozwany K. J. odmówił zwrotu kwoty przyznanej mu refundacji wskazując, że przedstawione przez urząd – powoda do zatrudnienia osoby bezrobotne nie spełniały wymagań określonych przez strony w umowie o organizowanie prac interwencyjnych. Wyraził stanowisko, że na tak specjalistyczne stanowisko jakim jest specjalista ds. celnych oczekiwał, że urząd skieruje osoby, które posiadają jakiekolwiek doświadczeni i wiedzę w tematyce rozliczeń celnych. Żadna ze skierowanych przez urząd osób nie posiadała takiej wiedzy i znajomości procedur celnych.

W dniu 22 marca 2024r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Dębicy wydał nakaz zapłaty w powstępowaniu upominawczym sygn. akt I Nc 215/24 w całości uwzględniając roszczenia powoda.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany K. J. w całości zakwestionował żądanie pozwu, co do zasady jak też co do jego wysokości i wniósł o jego oddalenie. Podkreślał, że w świetle zapisów umowy o organizację prac interwencyjnych powód zobowiązał się skierować bezrobotnego o kwalifikacjach „agent celny”, a żadna ze skierowanych przez powoda osób na zwolnione przez B. D. stanowisko pracy nie spełniała tego wymogu. Niezalenie od tego, wobec braku osób o kwalifikacjach agenta celnego, oczekiwał on od skierowanych bezrobotnych elementarnej wiedzy w zakresie spraw celnych. Żadna ze skierowanych osób bezrobotnych niewątpliwie nie posiadała takiej wiedzy, co nie pozwalało na wdrożenie tego pracownika w tak trudną materię. Zdaniem pozowanego okoliczność, że w jego bazie nie znajdowały się osoby o kwalifikacjach agenta celnego, ani nawet z doświadczeniem w sprawach celnych, nie uprawniały powoda do kierowana do pozwanego jakichkolwiek bezrobotnych, bez względu na posiadane kwalifikacje. Powód nie wykazał też, że skierowane osoby posiadały wykształcenie wyższe oraz posiadały znajomość obsługi komputera. Skoro zatem powód skierował do pozwanego osoby bezrobotne nieposiadające wymaganych kwalifikacji, w szczególności zgodnych z umową, to nie może twierdzić, aby po stronie pozwanego powstał obowiązek zatrudnienia którejś z nich, a w przypadku odmowy ich zatrudniania, aby zrealizował się obowiązek zwrotu przyznanej refundacji.

W piśmie z daty wpływu 25 czerwca 2024r. powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wskazał, że to informacje przedstawione przez pozwanego we wniosku o organizowanie prac interwencyjnych wyznaczały zakres weryfikacji wniosku, tak pod względem formalnym jak i merytorycznym, a w konsekwencji rzutowały na podjęcie przez powoda decyzji czy z punktu widzenia przepisów zawartych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawie o finansach publicznych celowe i racjonalne jest przyznanie pozwanemu pomocy finansowej w ramach prac interwencyjnych w postaci refundacji części kosztów zatrudnienia osoby bezrobotnej. Pozwany we wniosku o organizowanie prac interwencyjnych nie podał, że osoba bezrobotna powinna posiadać uprawnienia (kwalifikacje) do wykonywania zawodu agenta celnego, choć mógł to uczynić. Mógł też wskazać inne kwalifikacje lub wymagania, których oczekiwała od osób bezrobotnych skierowanych przez powoda, a w szczególności mógł podać wymóg posiadania odpowiedniego doświadczenia zawodowego w pracy na stanowisku specjalisty ds. celnych, jak również mógł zaznaczyć, że osoba bezrobotna powinna posiadać wykształcenie kierunkowe lub ukończony odpowiedni kurs lub szkolenie. Pozwany tego nie uczynił. We wniosku o organizowanie prac interwencyjnych podał natomiast, że osoba bezrobotna skierowana do zatrudnienia miała wykonywać prace na stanowisku specjalisty ds. celnych, a wśród kwalifikacji osoby bezrobotnej pozwany wymienił jedynie wykształcenie wyższe ekonomiczne lub inne. Powód podkreślił, że refundację zaś przyznano w nawiązaniu do złożonego wniosku o organizowanie prac interwencyjnych, a nie w nawiązaniu do zawartej umowy o organizowanie prac interwencyjnych, co jednoznacznie wynika z treści § 1 umowy o brzmieniu: „Strony na podstawie złożonego wniosku uzgodniły następujące warunki umowy(…)”. Ponadto powód podkreślił, że powyższe wymagania stawiane przez pozwanego kolejno zgłoszonym mu do zatrudnienia osobom bezrobotnym nie stały na przeszkodzie zatrudnieniu przez kilka miesięcy pierwszej z osób bezrobotnych – B. D., która także nie była agentem celnym, ale legitymowała się wykształceniem wyższym i umiejętnością obsługi komputera.

Dlatego też w odpowiedzi na sprzeciw pełnomocnik powoda w celu doprecyzowania płaszczyzny faktycznej sporu i wyznaczenia granic postępowania dowodowego, wniósł o zobowiązanie pozwanego do jednoznacznego oświadczenia się, Z kolei posiadane przez skierowane osoby umiejętności pracy przy komputerze nie jest okolicznością istotną, bowiem pozwany na etapie ubiegania się o przyznanie refundacji podał, że jest to kwalifikacja jedynie pożądana, a nie konieczna.

W związku z powyższym powód podtrzymał żądanie pozwu wskazując, że dochodzone przez niego roszczenie zwrotu wypłaconej refundacji w świetle przedstawionych okoliczności jest jak najbardziej zasadne.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 r na pytanie Przewodniczącej skierowane do pełnomocnika pozwanego czy kwestionuje posiadanie wykształcenia wyższego przez osoby bezrobotne skierowane na zwolnione stanowisko pracy, pełnomocnik pozwanego jednoznacznie wskazał, iż kwestionuje, że osoby skierowane do pozwanego posiadały wykształcenie wyższe, co już z jednoznacznie wynikało również z zarzutów zawartych w sprzeciwie pozwanego od nakazu zapłaty.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny sprawy:

Pozwany K. J. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w D. specjalizującą się w rozliczeniach rachunkowo – księgowych.

W dniu 14 kwietnia 2021r. pozwany złożył w (...)
w D. wniosek o organizowanie prac interwencyjnych, zgłaszając zapotrzebowanie na zatrudnienie jednej osoby bezrobotnej w ramach prac interwencyjnych na stanowisku - specjalista ds. celnych.

We wniosku o organizowanie prac interwencyjnych w części III w pkt 2 pozwany zgłosił zapotrzebowanie na zatrudnienie osoby bezrobotnej na okres refundacji do 6 miesięcy i utrzymanie w zatrudnieniu skierowanego bezrobotnego przez okres 3 miesięcy po zakończeniu refundacji, zaś w pkt 4 „ Rodzaj wykonywanych prac w zakresie obowiązywania umowy o organizowanie prac interwencyjnych oraz niezbędne lub pożądane kwalifikacje osoby bezrobotnej” pozwany wskazał:

- nazwa stanowiska: specjalista ds. celnych,

- niezbędne kwalifikacje: wyższe ekonomiczne lub inne,

- pożądane kwalifikacje: obsługa komputera.

Z kolei w części III wniosku w pkt 6 „ Rodzaj pracy, jaka będzie wykonywana przez skierowanych bezrobotnych na stanowiskach pracy” pozwany podał: specjalista ds. celnych – obsługa procedur celnych w eksporcie, imporcie i tranzycie towarów, sporządzanie zgłoszeń celnych do systemu celnego, analiza dokumentacji celnej”.

Wnioskowana kwota refundacji to 1.200,00 zł + ZUS (pkt 9 wniosku).

dowód: - wniosek o organizowanie prac interwencyjnych – k. 13-14, - wydruk zaświadczenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – k. 20, - zeznania pozwanego K. J. – k.113.

Wniosek pozwanego K. J. został pozytywnie rozpatrzony przez (...) w (...). Oceną wniosków przedsiębiorców, w tym wniosku pozwanego oraz monitorowaniem wykonania umowy zajmował się (...) w D. D. H., zaś weryfikacja wymagań osób spełniających kryteria wskazane przez pozwanego we wniosku była dokonywana przez pracowników (...) w D. – doradców klienta. Przez nich także wystawiane zostały skierowania osób bezrobotnych do zatrudnienia. D. H. nie sprawdzała, czy osoby bezrobotne skierowane do pozwanego posiadały wyższe wykształcenie i nie była w stanie potwierdzić tej okoliczności przed Sądem.

dowód: - zeznania świadka D. H. – k. 42-43.

W dniu 16 kwietnia 2021r. pozwany zawarł umowę w (...) w D. o organizowanie prac interwencyjnych. Nadano jej numer (...). Okres refundacji ustalono od dnia 1 maja 2021r. do 31 października 2021r. W umowie tej pozwany jako pracodawca zobowiązał się do zatrudnienia przez okres 9 miesięcy od dnia 1 maja 2021r. w pełnym wymiarze czasu pracy w ramach prac interwencyjnych jednego skierowanego bezrobotnego (§1 pkt 2 umowy) na stanowisko: agent celny (§1 pkt 4 umowy).

W § 2 pkt 1 umowy powód zobowiązał się zwrócić pozwanemu część poniesionych kosztów na wynagrodzenie i nagrody związane z zatrudnieniem w pełnym wymiarze czasu pracy osoby bezrobotnej przy pracach interwencyjnych w wysokości 1.200,00 zł miesięcznie oraz obowiązującą pracodawcę składkę na ubezpieczenia społeczne od tej kwoty za zatrudniona osobę bezrobotną.

Dowód: - pismo (...) w D. z dnia 15.04.2021r. znak (...) – k. 21, - umowa nr (...) z dnia 16.04.2021 r. – k. 22-24, - zeznania świadka D. H. – k. 42-43, zeznania pozwanego K. J. – k. 113.

Realizując ten obowiązek pozwany zatrudnił od dnia 1 maja 2021r. osobę bezrobotną - B. D.. Nie posiadała ona uprawnień agenta celnego, nie była też wpisana na listę agentów celnych. Pozwany wraz z innymi współpracownikami przyuczali i wdrażali we własnym zakresie nowozatrudnioną do wyznaczonych dla niej obowiązków. Zatrudniona rozwiązała z pozwanym umowę o pracę za wypowiedzeniem z dniem 31 grudnia 2021r., a wiec po 8 miesiącach pracy.

dowód: - umowa o prace z dnia 30.04.2021r. – k.25, - świadectwo pracy – k. 27, - rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem z dnia 30.11.2021r. – k. 28, zeznania pozwanego K. J. – k.113.

W tym celu pozwany w dniu 19 stycznia 2022r. zgłosił powodowi wolne miejsce zatrudnienia osoby bezrobotnej podając, że nazwa zawodu to agent celny, nazwa stanowiska – specjalista ds. celnych, wymagania i oczekiwania pracodawcy jako kwalifikacje niezbędne: wykształcenie wyższe, w tym licencjat, zaś jako kwalifikacje pożądane pozwany wskazał: umiejętności obsługi komputera, bez doświadczenia zawodowego (staż 0,00).

Dowód: - pismo pozwanego z dnia 4.01.2022r. – k. 26.

Wobec wygaśnięcia umowy o pracę osoby bezrobotnej B. D. i zwolnienia dofinansowanego stanowiska pracy na pozwanym, zgodnie z zapisami zawartej umowy - § 5 ust. 1 powód skierował do pozwanego dziewięć osób bezrobotnych. Osoby te nie spełniały wymagań pozwanego, nie posiadały także znajomości procedur celnych, ani wiedzy i umiejętności by wykonywać zadania na stanowisku specjalisty ds. celnych określonych przez pozwanego we wniosku tj. obsługi procedur celnych w eksporcie, imporcie i tranzycie towarów, sporządzanie zgłoszeń celnych do systemu celnego, analiza dokumentacji celnej, a z uwagi na krótki okres obowiązku zatrudnienia tych osób, pozwany, nie był w stanie w tak krótkim okresie czasu przyuczyć tych osób do pracy w swojej firmie. Pozwany nie zatrudnił żadnej ze skierowanych osób bezrobotnych jako, że nie spełniały jego wymagań. Nadto, same osoby skierowane do pracy u pozwanego wyrażały zdziwienie tym faktem.

Dowód: skierowania do pracodawcy – k. 29-37, - informacja dotycząca realizacji oferty pracy – 38, - zeznania świadka D. H. – k. 42-43, - zeznania pozwanego K. J. – k. 113.

W związku z postanowieniami § 5 ust. 4 umowy o organizowanie prac interwencyjnych, w przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy, pracodawca zwraca uzyskaną pomoc w całości wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania pierwszej refundacji w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania urzędu.

Pozwany otrzymał od powoda refundację kosztów poniesionych na wynagrodzenie za pracę związane z zatrudnieniem osoby bezrobotnej w ramach prac interwencyjnych w wysokości 1.200,00 zł miesięcznie oraz obowiązującą pracodawcę składkę na ubezpieczenie społeczne uiszczaną od tej kwoty. Wypłaty były realizowane na podany przez pozwanego rachunek bankowy na podstawie pisemnych wniosków pozwanego składanych w (...) w D.. Łączna kwota wypłacona pozwanemu w ramach redundancji wyniosła 8 490,96 zł.

Pismem z dnia 4 marca 2022r. znak (...) pozwany został wezwany do zapłaty kwoty 8.490,96 zł wraz z odsetkami ustawowymi w kwocie 268,19 zł, tytułem zwrotu całości wypłaconej dotychczas refundacji od dnia 23 czerwca 2021r. do dnia 4 marca2022r. i dalszymi odsetkami ustawowymi naliczonymi do dnia zapłaty, a po upływie terminu 30 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

dowód: - pismo (...) z dnia 4.03.2022r. – k. 39 – potwierdzenie nadania pisma – k. 40.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pozwany w piśmie z dnia 14 marca 2022r. odmówił zwrotu refundacji wskazując, że stanowisko powoda – urzędu jest błędne i całkowicie pomija zapisy umowy o organizacje prac interwencyjnych w zakresie kwalifikacji osoby skierowanej do prac interwencyjnych. Z § 1 pkt 4 umowy jednoznacznie bowiem wynika, że kwalifikacje osoby bezrobotnej zostały oznaczone jako agent celny. Zatem (...) w D. realizując postanowienia §5 pkt 1 umowy zobowiązany był skierować za zwolnione stanowisko osobę posiadająca kwalifikacje takie jak określono w umowie (agent celny) i właściwe dla stanowiska specjalista ds. celnych. Wymogu tego, zdaniem pozwanego , nie spełniało skierowanie jakiejkolwiek osoby bezrobotnej, lecz wyłącznie osoby o kwalifikacjach właściwych dla stanowiska określonego w Umowie oraz o kwalifikacjach określonych w Umowie.

Dowód: - pismo pozwanego z dnia 14.03.2022r. – k. 41.

Pismem z dnia 28 marca 2022r. powód ponownie wezwał pozwanego do zwrotu wypłaconej refundacji wskazując, że wbrew twierdzeniom pozwanego istnieją podstawy do żądania jej zwrotu. Argumentował, że we wniosku o organizowanie prac interwencyjnych pozwany wskazał jedynie, że nazwa stanowiska, na którym zatrudniona będzie osoba bezrobotna to specjalista ds. celnych, a niezbędne kwalifikacje to wykształcenie wyższe ekonomiczne lub inne, zaś pożądane kwalifikacje to obsługa komputera. Zdaniem powoda wszystkie skierowane osoby spełniały powyższe wymogi.

Dowód: - pismo powoda z dnia 28.03.2022r. wraz dowodem nadania – k. 44-45, 46.

Powyższy stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie wymienionych w treści uzasadnienia dokumentach, których autentyczności i fachowości żadna ze stron nie kwestionowała. Nie ujawniły się też takie okoliczności, które nasuwałyby Sądowi z urzędu wątpliwości co do ich rzetelności i prawdziwości.

Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania świadka D. H., która w ich treści przedstawił fakty, działania i podjęte czynności zarówno przez powoda jak i pozwanego w celu zawarcia umowy o organizowanie prac interwencyjnych, jak również samą procedurą przyznania pozwanemu refundacji, podjętych przez powoda działań o uzupełnienie wakatu na stanowisku pracy i przyczyn wystąpienia do pozwanego o zwrot wypłaconej refundacji. Zeznania świadka w swojej treści znajdują zatem potwierdzenie w dokumentacji przedłożonej przez powoda jako załączniki do pozwu. Świadek szczerze przyznała przed Sądem, iż nie dokonywała weryfikacji osób bezrobotnych skierowanych do pracy u pozwanego i nie może potwierdzić, że te osoby skierowane posiadały wyższe wykształcenie, gdyż tym zajmowali się doradcy zawodowi.

Zeznania pozwanego K. J. także pozostają dla Sądu wiarygodne, bowiem ich treść także znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Pozwany zaś zeznając przed Sądem odpowiadając na żądanie powoda co do uściślenia swoich zastrzeżeń w zakresie kwalifikacji skierowanych osób bezrobotnych podał, że we wniosku o organizowanie prac interwencyjnych jednoznacznie określił na jakiem stanowisku zostanie zatrudniona osoba bezrobotna tj. specjalisty ds. celnych i jaki zakres czynności miałaby wykonywać. Z uwagi na wąską specjalizację w tym zakresie oczekiwał, że będzie miała ona znajomość tej tematyki. W tym kontekście zaś jego oczekiwania wykształcenia wyższego ekonomicznego lub innego obejmowały znajomość podstawowych kwestii związanych z obrotem celnym. Wskazał, że stanowisko na jakie zgłosił zapotrzebowanie jest na tyle specjalistyczne, że sama nazwa już determinuje jakie kwalifikacje winna mieć osoba wytypowana przez urząd do zatrudnienia na stanowisku specjalisty ds. celnych. Podkreślił, że nawet same osoby bezrobotne zdziwione były faktem, że zostały skierowane przez urząd do zatrudnienia na to stanowisko i same nie widziały możliwości ich zatrudnienia przez pozwanego.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Roszczenie powoda okazało się niezasadne i z tego względu w całości oddalone.

W toku procesu bezspornym pozostawał fakt, że pozwany K. J. złożył wniosek o organizowanie prac interwencyjnych, oceniony i zaopiniowany pozytywnie przez powoda, a w konsekwencji strony zawarły umowę o organizację prac interwencyjnych i zobowiązały się do skierowania osoby bezrobotnej na stanowisko specjalisty ds. celnych i zatrudnienia jej na takim stanowisku.

Rozbieżności w stanowiskach stron dotyczyły kwalifikacji osób bezrobotnych skierowanych przez powoda do zatrudnienia u pozwanego na zwolnionym stanowisku pracy refundowanym przez powoda, a oczekiwanych przez pozwanego kwalifikacji tych osób koniecznych do objęcia stanowiska specjalisty ds. celnych, a zatem zaistnienie podstawy do odmowy zatrudnienia osoby bezrobotnej, a w konsekwencji oceny zasadności zwrotu otrzymanej przez pozwanego refundacji zatrudnienia osoby bezrobotnej.

W toku procesu pozwany K. J. podkreślał, że do zatrudnienia osoby bezrobotnej w ramach prac interwencyjnych skierowanej przez urząd na wolne stanowisko w jego firmie nie doszło z przyczyn leżących po stronie powoda – (...) w D.. Wskazał on bowiem, że żadna ze skierowanych dziewięciu osób nie spełniała wymagań określonych przez niego we wniosku o organizację prac interwencyjnych, a to znajomości tematyki z zakresu procedur celnych, w takim stopniu który pozwalał by jej na wykonywanie zadań z zakresu obsługi procedur celnych w eksporcie, imporcie i tranzycie towarów, sporządzanie zgłoszeń celnych do systemu celnego oraz analizy dokumentacji celnej. Wskazywał, że stanowisko na jakie zgłosił zapotrzebowanie jest tak specjalistyczne, że sama jego nazwa determinuje zakres kwalifikacji jaki powinna posiadać osoba na to stanowisko skierowana przez urząd pracy. I w tym kontekście określił, że osoba ubiegająca się na to stanowisko winna mieć wyższe wykształcenie ekonomiczne lub inne. A tymczasem żadna ze skierowanych przez powoda osób nie spełniała tych wymogów. Pozwany dodał, że część osób bezrobotnych skierowanych jako kandydaci do zatrudnienia w rozmowie z nim wyrażała zdziwienie, że została wytypowana do pracy na takim stanowisku i wedle pamięci pozwanego, żadna z tych osób nie wyraziła chęci podjęcia pracy na tym stanowisku. Świadek D. H. słuchana na rozprawie przed Sądem zeznała, że jako (...) w D. nie dokonywała z ramienia powoda weryfikacji wymagań osób spełniających kryteria wskazane we wniosku przez pozwanego. Takiej weryfikacji dokonywali doradcy klienta tj. inni pracownicy powoda. Zatem świadek nie miała wiedzy na temat trybu, sposobu i zakresu wyłaniania kandydatur osób bezrobotnych do przedstawienia ich i skierowania pracodawcy do zatrudnienia. Także świadek nie miała wiedzy czy osoby te posiadały wyższe wykształcenie. Nie wiemy zatem jakie okoliczności wpłynęły na decyzję doradców klienta co do oceny kwalifikacji osób bezrobotnych na konkretne stanowisko pracy i jakie wymogi zostały zweryfikowane pod katem ich przydatności do wykonywania zadań jako specjalisty ds. celnych w przedsiębiorstwie pozwanego i ich wykształcenia. Zatem, zakwestionowane przez pozwanego okoliczności co do sposobu zweryfikowania wymogu stawianego przez pozwanego, nie zostały przez powoda wykazane. Po stronie powoda, który podnosił, że skierowane do zatrudnienia osoby bezrobotne spełniały wymogi stawiane we wniosku przez pozwanego, zabrakło inicjatywy dowodowej w zakresie w jaki sposób dokonana została ocena kwalifikacji zawodowych każdej z osób bezrobotnych skierowanych do zatrudnienia przez pozwanego, a przede wszystkim nie wykazano czy osoby te posiadały wyższe wykształcenie, tak jak we wniosku pozwanego. Wątpliwości w tym zakresie nie pozwalają na uznanie, że powód spełnił swój obowiązek wynikający z § 1 pkt 4 umowy skierowania przez urząd bezrobotnego do prac interwencyjnych o następujących kwalifikacjach – agent celny. Brak inicjatywy dowodowej powoda w zakresie wykazania, że osoby bezrobotne skierowane do zatrudnienia przez pozwanego posiadały stosowne wyksztalcenie, skutkuje brakiem możliwości uznania przez Sąd, że decyzja pozwanego o niezatrudnieniu żadnej z nich była bezpodstawna, a tym samym że zrealizowały się podstawy do dochodzenia od pozwanego zwrotu przyznanej mu refundacji do zatrudnienia osoby bezrobotnej.

Powód reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego winien być świadomy, że samo stwierdzenie strony postępowania cywilnego nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą – art. 227 k.p.c. i art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. Zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. , strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis ten nie nakłada, zatem na sąd obowiązku dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej (materialnej) bez względu na procesową aktywność stron. Wręcz przeciwnie, przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego , rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy - art. 232 k.p.c. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach - art. 3 k.p.c. , a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne art. 6 k.c.

Powód, reprezentowany w procesie przez zawodowego pełnomocnika, nie załączył ani też w toku procesu nie zawnioskował takich dowodów, które poparłyby jego twierdzenia zawarte w pozwie i w pismach procesowych, a wykazujące posiadanie przez osoby bezrobotne kwalifikacji uzasadniających zatrudnienie na stanowisku specjalisty ds. celnych w przedsiębiorstwie pozwanego K. J.. Powód przedkładając wniosek i umowę o organizowanie prac interwencyjnych oraz zawnioskowanie o przesłuchanie świadka D. H. nie dowiódł powyższej okoliczności. Chociaż inicjatywa dowodowa powoda w tym zakresie nie była skąpa to jednak nie wystarczająca, aby dowieść istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności spełniania przez osoby bezrobotne skierowane do zatrudnienia przez pozwanego kwalifikacji określonych i wymaganych pozwanego oraz sposobu oceny tych kwalifikacji przez doradców klienta będących prawnikami powoda.

Powód decydując się na dochodzenie niniejszego roszczenia mając świadomość podstawy odmowy zatrudnienia przez pozwanego osób bezrobotnych określonych jako niespełniających wymagań pozwanego, powinien być przygotowany do wykazania, że osoby te posiadały wymagane kwalifikacje, zgodnie z wnioskiem pozwanego (wyższe wykształcenie) oraz do wykazania w jaki sposób dokonano oceny tych kwalifikacji osób bezrobotnych uznając, że spełniają one stawiane przez pozwanego kryteria. Co więcej, konieczność zawnioskowania takich dowodów powód, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, powinien był przewidzieć już po zapoznaniu się ze sprzeciwem pozwanego i wyartykułowanymi w nim zarzutami i argumentami, a ostatecznie w toku rozprawy w dniu 12 lutego 2025 r. podczas której pełnomocnik pozwanego jednoznacznie wskazał – na pytanie Przewodniczącej – że kwestionuje fakt posiadania przez osoby bezrobotne skierowane do pozwanego , także wyższego wykształcenia.

Konkludując, w okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle zaoferowanych przez stronę dowodów, nie sposób uznać, że powód co do zasady udowodnił swoje żądanie. Nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu wskazującego na spełnianie przez osoby bezrobotne wymaganych przez pozwanego kwalifikacji. W konsekwencji nie zachodziły podstawy do poczynienia ustaleń faktycznych umożliwiających uwzględnienie roszczenia.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, iż powód (...)w D. nie udowodnił zasadności dochodzonego roszczenia i na podstawie art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. , Sąd oddalił powództwo uznając, iż nie zostało ono udowodnione.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. obciążając powoda, jako stronę przegrywającą sprawę, kosztami postępowania poniesionymi przez pozwanego. Na zasądzoną od powoda na rzecz pozwanego K. J. kwotę 1 817,00 zł złożyły się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł oraz kwota 1 800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, ustalonego na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz.U.2023.1935).